Het verhaal achter mijn werk
Er was een tijd waarin mijn leven er van buiten goed uitzag.
Ik deed wat er van me verwacht werd. Ik ontwikkelde mezelf, zocht verdieping, werkte aan mijn lichaam en mijn geest.
Rond mijn twintigste begon ik met vechtsport. Daar leerde ik discipline, doorzettingsvermogen en kracht. Later kwam meditatie op mijn pad, en volgden talloze trainingen en trajecten in persoonlijke ontwikkeling. Ik was bezig. Serieus bezig.
Maar als ik eerlijk ben: ik bleef binnen de lijnen.
Ik werd beter in functioneren.
Beter in begrijpen.
Beter in volhouden.
Maar niet per se vrijer.
Pas rond mijn 32e werd duidelijk dat er iets fundamenteel niet klopte.
Mijn lichaam trok aan de rem.
Ik sliep bijna niet meer.
Er zat continu spanning in mijn lijf.
Alsof er iets in mij gevangen zat dat er koste wat het kost uit wilde.
En toen kwam het punt waarop ik niet meer terug kon.
Ik stopte met werken.
Ik verbrak mijn relatie.
En ik nam afstand van mijn ouders — een jaar lang zag ik ze niet.
Van buitenaf gezien misschien radicaal.
Voor mij was het noodzakelijk.
Het voelde alsof ik uit mijn gouden kooi brak…
en ineens alleen in het oerwoud stond.
Geen houvast.
Geen duidelijk pad.
Geen idee wie ik was, wat ik wilde of waar ik naartoe ging.
Maar één ding wist ik zeker:
ik kon niet meer terug naar hoe het was.
Voor het eerst in mijn leven ging ik niet meer leven vanuit verwachtingen van anderen.
Niet meer vanuit aanpassen, presteren of voldoen.
Maar vanuit mezelf.
En dat was allesbehalve comfortabel.
Het was rauw.
Confronterend.
Soms eenzaam.
Maar ook levend.
Sindsdien ben ik die weg blijven volgen.
Ik ben diep gegaan in therapie, in lichaamswerk, in systemisch werk, in communicatie, in ondernemerschap. Niet om mezelf te ‘fixen’, maar om laag voor laag dichter bij mijn kern te komen.
Om te ontdekken wat van mij is — en wat niet.
Om te leren voelen, uiten en leven vanuit mijn waarheid.
En precies dat is wat ik nu doorgeef.
Ik werk met mannen die aan de buitenkant hun leven op orde hebben, maar van binnen voelen dat er meer in zit.
Meer waarheid.
Meer vrijheid.
Meer leven.
Mannen die voelen dat ze vastzitten in hun eigen gouden kooi — en dat het tijd is om daaruit te breken.
Niet door nóg harder hun best te doen.
Maar door eerlijk te worden.
Rauw te worden.
En verantwoordelijkheid te nemen voor wat er van binnen speelt.
Dit werk is geen quick fix.
Het vraagt lef.
Maar aan de andere kant wacht iets wat je niet kunt faken:
een leven dat echt van jou is.
Dat is het werk.
Dat is de weg.
En daar begeleid ik je in.
Robert Bly schreef jaren geleden "De wildeman", een boek voor mannen. Hij gebruikt daarin het sprookje van De Wildeman om de weg van jongen naar man te beschrijven en een belangrijk element daarin is, dat de jongen die heel en volwassen wil zijn de wildeman moet bevrijden uit zijn gouden kooi.
En daarvoor moet hij de sleutel van die kooi onder het kussen van zijn moeder vandaan stelen.
Niet vragen of het mag, niets overleggen, maar breken met de (ouderlijke) regels en gewoontes.
Daar begint jouw doorbraak ook.
