Conflict vermijden doe je voor jezelf, niet om de ander te beschermen

We zeggen makkelijk dat we de ander niet willen kwetsen. Maar eerlijk, we zijn dan toch vooral zelf bang voor het ongemak wat zo'n gesprek teweeg kan brengen?

Jaren geleden had ik een personal trainer in mijn team die structureel te laat kwam.

Ze was populair bij klanten en goed in haar vak. Maar dat te laat komen was een factor waar velen zich aan ergerden.

Er was alleen een probleem: niemand leek haar hiermee te confronteren.

Ik vond dat zo zonde. En omdat ik haar succes gunde confronteerde ik haar.

"Ik zou het echt zonde vinden als jij minder succesvol bent, alleen maar omdat je steeds 10 minuten te laat komt."

Ze pakte het goed op.

Dit is een eenvoudig voorbeeld maar het kan natuurlijk veel ingewikkelder zijn, zeker in relaties.

En toch loont het om het vuur op te zoeken, eventueel met hulp.

Het heeft lang geduurd voordat ik conflicten durfde aan te gaan want bij mij thuis vroeger deden we dat niet. 

En dus werden relaties koud en afstandelijk.

Gelukkig leerde ik, met vallen en opstaan.

Omdat ik inmiddels ook weet dat alles wat je niet zegt je later in je kont bijt.

Patrick Lencioni schrijft dat het voeren van ongemakkelijke gesprekken één van de belangrijkste taken van een leider is.

Niet om de ander te beschermen.

 Maar om eerlijk te zijn.

Want wat we vermijden, komt tóch terug.

Vaak harder. En op een moment dat niemand er beter van wordt.

Een liefdevolle confrontatie is geen aanval.

 Het is een uitnodiging tot groei.

En toch doen we het vaak niet.

Omdat we conflict spannend vinden.

Omdat we bang zijn om niet aardig gevonden te worden.

 Of omdat ergens diep vanbinnen de twijfel zit: ben ik wel gerechtigd om hier iets van te zeggen?

Wat de reden ook is, leren om liefdevol en helder te confronteren loont.

Op je werk. En in je relaties.

Ga jij die moeilijke gesprekken aan?

En zo niet—weet je wat je tegenhoudt?