Kun jij feedback ontvangen?

Een collega wees mij onlangs op een beperkende overtuiging in mijn vaderschap.

Mijn eerste gedachte?

"Ja, maar jij hebt geen kinderen. Jij hebt makkelijk praten."

De muurtjes gingen direct omhoog.

En ergens zit daar natuurlijk iets in. Iemand die ergens geen ervaring mee heeft, kent niet alle nuances van binnenuit.

Maar vervolgens had ik een keuze.

Kon ik zijn opmerking wegzetten omdat hij geen vader is?

Of kon ik onderzoeken of er misschien toch iets in zat waar ik van kon leren?

Dat tweede is niet altijd prettig.

Want leren betekent soms erkennen dat je jezelf in de weg zit. Dat je iets niet ziet. Dat je nog niet uitgeleerd bent.

Ook als coach.

Uiteindelijk ging het voor mij niet eens over vaderschap.

Het ging over vertrouwen.

Vertrouw ik erop dat iemand het goed met mij voor heeft?

Vertrouw ik genoeg op zijn intenties om voorbij mijn eerste verdediging te kijken?

In dit geval was het antwoord: ja.

En juist daardoor kon ik iets zien wat ik eerder niet zag.

Dat is voor mij misschien wel de kern van feedback.

Niet of iemand het perfect brengt. (Dat proberen we natuurlijk wel met feedbackregels, geweldloze communicatie en dergelijken maar prefect is het nooit.)

Het gaat ook niet om of iemand precies dezelfde ervaring heeft als jij.

Niet eens of hij helemaal gelijk heeft.

Maar of jij bereid bent om te onderzoeken of er iets waardevols in zit.

Elke keer dat iemand je feedback geeft, maak je een keuze.

Ga je in verweer?

Of blijf je leerbaar?

Persoonlijk groei ik het meest op de momenten dat ik mijn verdediging even parkeer en mezelf afvraag:

"Stel dat de ander een punt heeft... wat kan ik daar dan van leren?"